• ۸۶۰۲۷۵۴۶– ۰۲۱
  • sabt.etemad@yahoo.com

Tag Archives: Universal Copyright Convention

ثبت علامت تجاری و طرح صنعتی - نقل و انتقال و تمدید علامت تجاری - دعاوی مربوط به علامت تجاری و طرح صنعتی

لیست تمامی کنوانسیون ها و موافقتنامه های بین المللی در حمایت از حقوق پدید آورنده

در این بخش برای بیان حمایت بین المللی از کپی رایت که ممکن است اثر کتبی، دست نویسی چاپی مانند کتاب، پایان نامه، جزوه درسی، نمایشنامه و سایر مکالمه دیدنی و شنیدنی اعم از اینکه متن ادبی، علمی، فنی هنری، هنرهای تجسمی، تزئینی، مانند نقاشی، منبت کاری، مجسمه سازی و سایر آثار هنرهای زیبا، نقشه قالی و سایر نقش ها و طرح هایی که در صنایع دستی یا در امور صنعتی به کار رفته است یا آثار رادیویی و غیر آن باشد.
همچنین اثر شفاهی، سخنرانی که شخص دیگری ضبط کرده باشد و آن را منتشر کند یا آثار برنامه های رایانه ای و قصته برای کودکان، شعر، ترانه شاعران و امثال آن، کنوانسیون ها و موافقت نامه های بین المللی شامل کنوانسیون برن (الف)، کنوانسیون جهانی کپی رایت ۱۹۵۲ (ب)، موافقتنامه های جنبه های تجارت جهانی (TRIPS) (ج)، عهدنامه کپی رایت (WIPO) 1996 (د) و کنوانسیون های خاصی در زمینه حقوق مجاور (ه) مورد تجزیه و تحلیل و بحث قرار میگیرد.

الف – کنوانسیون برن Berne Convention

کنوانسیون برن برای حمایت از مالکیت ادبی و هنری در ۹ سپتامبر ۱۸۸۶ به تصویب رسید. این کنوانسیون در سنوات ۱۸۹۶ (در پاریس)، ۱۹۰۸ (در برلن)، ۱۹۱۴ (در برن)، ۱۹۲۸ (در زم)، ۱۹۴۸ (در بروکسل)، ۱۹۰۸ (در استکهلم)، ۲۴ ژوئیه ۱۹۷۱ و ۲ اکتبر ۱۹۷۹ در پاریس مورد تجدیدنظر قرار گرفته است . ضوابط کپی رایت و حقوق جانبی آن در کنوانسیون برن پیش بینی شده است. کنوانسيون جهانی کپی رایت (عهدنامه کپی رایت WIPO)، عهدنامه های حقوق جانبی کنوانسیون رم، ژنو و بروکسل عهدنامه (WIPO) راجع به اجرا و آثار صوتی میباشد. ضوابط اساسی و روند امور در موافقتنامه (TRIPS) پیش بینی شده که کپی رایت و حقوق جانبی را تحت تاثیر قرار داده است ما ذیلاً به این کنوانسیون ها و عهدنامه ها اشاره می کنیم.

اول – کنوانسیون برن

کنوانسیون برن راجع به حمایت از آثار ادبی و هنری نیاز به نظام متحدالشکل قانونی موجب پذیرش کنوانسیون برن در ۹ سپتامبر ۱۸۸۶ برای حمایت از آثار ادبی و هنری گردید. کنوانسیون برن قدیمیترین عهدنامه بینالمللی در زمینه کپی رایت می باشد و برای تمام کشورها حق الحاق به آن داده شده و هر کشوری باید سند الحاق را به مدیر کل سازمان جهانی مالکیت فکری (WIPO) تودیع نماید. کنوانسیون مزبور سه اصلی بنیادین را پذیرفته است:

۱- اصل رفتار ملی: که پدیدآورنده تبعه یکی از کشورهای عضو اگر برای اولین بار در هر یک از کشوری عضو اثر خود را ثبت نماید از حمایتی مشابه تبعه خارجی برخوردار می باشد.

۲- اصل حمایت بدون قید و شرط: هر تبعه ای ملزم به رعایت هیچ گونه تشریفات خاصی نمیباشد.

۳- اصل استقلال حمایت: که به موجب آن اثر به طور مستقل در کشور مبداً مورد حمایت قرار می گیرد.

قانون برن به طور صریح حق ترجمه را به طور کلی تحت حمایت قانون ملی قرار داده است و نیز حق اجرای عمومی را مانند نمایشنامه یا موسیقی تضمین نموده است ضمناً حق تکثیر تحت حمایت قانون ملی میباشد که در متن کنوانسیون ۱۸۸۶ قید نشده بود و برای اولین بار در سال ۱۹۷۱ وارد متن کنوانسیون مزبور گردید. در کنوانسیون برن ۷ مرتبه تجدیدنظر مهم برای ارتقاء نظام حمایتی کپی رایت برای کسب موفقیت در مقابل تعارضات ناشی از سرعت توسعه فن آوری در زمینه استفاده یا تکثیر آثار مؤلف؛

دوم – سایر کنوانسیون ها

قانون الحاقی ۱۸۹۶ پاریس راجع به عکاسی برای استفاده مؤلف از حق خود پنجاه سال بعد از مرگ وی را قید نموده است. قانون ۱۹۰۸، ضبط آثار موسیقی را اضافه کرده و اصلی حمایت از اثر را در هر یک از کشورهای اتحادیه به طور مستقل از حمایت کشور مبدأ قانون ۱۹۰۸ برلین، تغییرات مهمی در مورد حمایت از تولیدات سینمایی و آثار ناشی از آن داده است.

قانون ۱۹۲۸ رم حقوق مؤلف و پخش رسانهای که باید پروانه الزامی طبق قانون ملی داشته باشد را شناسایی نموده است.

قانون ۱۹۴۸ بروکسل حق معنوی، حق ترجمه و حمایت از طرحهای صنعتی را پذیرفته و ابهام فیلمهای سینمایی را روشن ساخته است.

قانون ۱۹۴۸ بروکسل راجع به حل مشکلات حقوق اساسی صاحب اثر تأکید کرده است.

در کنفرانس استکهلم برای ارائه راه حل مشکلات ناشی از فن آوری جدید و حقوق جانبی مقرراتی پیشبینی گردید از جمله تجدید نظر در ماده ۱ تا ۲۰ کنوانسیون استکهلم در مورد الحاق کشورهای در حال توسعه بود. بالاخره بعد از چند سال کنفرانس پاریس در ۱۹۷۱ تشکیل گردید و مقرراتی به نفع کشورهای در حال توسعه به کنوانسیون جهانی کپی رایت اضافه شد. قانون برن – پاریس اولین بار حق تکثیر را با حداقل استاندارد مقرر در ماده ۹ (۱) ۱۹۷۱ پاریس پیش بینی کرد: «پدیدآورندگان آثار ادبی و هنری بوسیله این کنوانسیون حق انحصاری اجازه تکثیر اثار خود را به هر طریقی دارا می باشند ». که در ۱۰ اکتبر ۱۹۷۴ به مورد اجرا درآمد.

قانون ۱۹۷۱ پاریس مندرج در کنوانسیون برن تسهیلات خاصی برای کشورهای در حال توسعه در مورد ترجمه و تکثیر آثار از مبدأ خارجی را پیش بینی کرده است.

ب- کنوانسیون جهانی کپی رایت (۱۹۵۲ UCC) Universal Copyright Convention

گرچه کنوانسیون برن که اولین کنوانسیون بین المللی موفق بود ولی دو ضعف اساسی در آن وجود داشت.

۱- خلاء جهانی بودن آن به دلیل اینکه دو ابرقدرت ایالات متحده آمریکا و اتحاد جماهیر شوروی و اغلب کشورهای آسیایی و آفریقایی عضو کنوانسیون برن نشده بودند.

۲- به علت حمایت بسیار از پدیدآورنده در کنوانسیون برن بعضی از کشورها از الحاق به آن خودداری میکردند. لذا برای تهیه کنوانسیون بینالمللی سازمان تربیتی و علمی و فرهنگی ملل متحد UNESCO قدم برداشت.

هدف سازمان مزبور جذب کلیه کشورها بخصوص ایالات متحده آمریکا بود بطوریکه کشور اخیر بدون تحمیل به اعضای اتحادیه برن برای کاهش حمایتهای پیش بینی شده در کنوانسیون، به کپی رایت ملحق شد. کنوانسیون جهانی کپی رایت از اهداف سازمان ملل متحد الهام گرفت که متن آن مستقل از عملیات کنوانسیون برن میباشد. ولی در مقام تعارض بین مفاد دو کنوانسیون، متن استنباطی از کنوانسیون برن حاکم خواهد بود. در ۱۹۷۱ (UCC) اصلاح گردید که شامل سه حق اساسی می باشد:

۱- حق تکثیر،

۲- حق پخش رادیویی یا تلویزیونی و

۳- حق اجرای عمومی.

حق تکثیر شامل: کپی از اجسام ثابت با هر وسیله ای که باشد اما حقوق مزبور در مورد تکثیر بسیار وسیع بود تا اینکه با اجباری کردن اخذ پروانه يا مجوز قلمرو آن محدود گردید.

ج- موافقتنامه راجع به جنبه های تجاری حقوق مالکیت (TRIPS)

سپتامبر ۱۹۸۶ در دور اروگوئه مذاکرات راجع به تجارت چند جانبه در چهارچوب موافقتنامه ۱۹۹۴ عمومی تعرفه و تجارت (GATT) برگزار شد و سند نهایی در مورد تعداد ۲۸ توافق به تصویب رسید. شرکت کنندگان در مورد تأسیس سازمان تجارت جهانی (WTO) نیز موافقت نمودند که سازمان از ۱۹۹۵ موجودیت پیدا کرد. موافقتنامه (TRIPS) به هفت قسمت تقسیم شده است:

۱- اصول اساسی نظام تجارت و نحوه اعمال موافقتنامه های مالکیت فکری؛

۲- حمایت متناسب از حقوق مالکیت فکری و اعمال آن؛

۳- نحوه اجرای حقوق متناسب در سرزمین هر کشوری؛

۴- نحوه رسیدگی به حقوق مالکیت فکری؛

۵- حل اختلافات راجع به مالکیت فکری بین اعضای (WTO)؛

۶- ترتیب اجرای مقررات موقت تا اجرای نظام جدید؛

۷- مرجع تنظیم مقررات نهایی؛

گرچه کنوانسیون برن ۱۹۷۱ در مورد برنامه های کامپیوتر به عنوان مالکیت ادبی ذکری نکرده ولی موافقتنامه های بعدی حمایت از «داده پیام» را نموده است. ضمناً موافقتنامه (TRIPS) از برنامه کامپیوتر به عنوان آثار ادبی حمایت می نماید. موافقتنامه مزبور حق اجاره را برای تقویت حمایت از آفریننده برنامه های کامپیوتر و فیلمهای سینمای در ماده ۱۱ خود پیش بینی کرده است. اما شناسایی حق اجاره آثار سینمایی با توجه به وضعیت موجود کشورها تعیین میگردد. معاملات تجاری راجع به اجاره برای کپیهای غیرمجاز شناخته نشده است. استثناء دیگری که در مورد برنامه کامپیوتر پیش بینی شده الزام به تعیین کردن حق اجاره یا منع اجاره از آن میباشد آن هم در موردی که اجاره دادن خود برنامه موضوع اصلی اجاره نباشد. ولی کنوانسیون برن حق اجاره را پیش بینی نکرده است. ماده ۱۴ موافقتنامه (TRIPS) اعضاء را ملزم می کند که به سازمان های اجرا کننده و پخش برنامه های رادیویی یا تلویزیونی حقوق مربوط را اعطا نمایند. و اعضاء ملزم به اجرا و پخش برنامههای مذکور باشند.

د- عهدنامه کپی رایت (WIPO) ۱۹۹۶

در دهه ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ با توجه به توسعه جدید فن آوری تکثیر آثار از طریق فتوکپی، ویدئو، سیستم نوارهای فشرده و رسانه های ماهوارهای و برنامه های تلویزیون و آثار داده پیامهای الکترونیکی گسترش پیدا کرده است بر همین اساسی دستورالعملهای زیادی در این زمینه تهیه گردیده است. ضمناً این «دستورالعملها» در سطح قوانین ملی کشورهای مختلف تعارضاتی را ایجاد نموده است. از طرف دیگر الزام به رعایت ضوابط بینالمللی در چهارچوب (GATT) و دور اروگوئه و (WIPO) مورد بحث قرار گرفت و تحت نظارت (WIPO) دو کمیته ضوابط مربوط به کپی رایت و حقوق جانبی را تهیه نمودند تا مشکلات کنونی (TRIPS) برطرف گردد. در ۲۰ دسامبر ۱۹۹۶ نمایندگان حدود ۱۲۰ کشور در کنفرانس دیپلماتیک در مورد کپی رایت و حقوق جانبی سؤالاتی مطرح کردند و در نتیجه پروتکل برن برای کمک کارشناسان جهت حمایت از آثار ادبی و هنری تهیه گردید. پروتکل مزبور اساساً برای وضوح و تفسیر بعضی از مقررات کنوانسیون برن بود که برای آن راه حل های جدید مناسب اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی با توجه به توسعه فن آوری پیش بینی گردید و با این ترتیب بین حقوق پدیدآورنده و منافع عمومی به خصوصی از نظر آموزشی و پژوهشی توازن ایجاد شده و حق دستیابی به اطلاعات نیز فراهم گردید. کنفرانسی در هشتمین نشست خود برای رسیدن به اهداف فوق عهدنامه کپی رایت وایپو (WCT) و عهدنامه ۱۹۹۶ راجع به اجرای آثار صوتی Performances and phonograms treaty WPPT را پذیرفت که از ۶ آوریل ۲۰۰۲ و ۲۰ مه ۲۰۰۲ به مورد اجرا درآمد. عهدنامه (WCT) طرفین قرارداد را ملزم میکند که مواد ۱ تا ۲۱ و پیوست کنوانسیون برن را بپذیرند. موارد حمایتی را در قانون ۱۹۷۱ برن – پاریس گسترش می دهد که از نظر محیط دیجیتالی قابل توجه می باشد.

ه- کنوانسیون های خاصی در زمینه حقوق مجاور Neighboring Rights

اول – کنوانسیونهای بینالمللی برای حمایت از اجراکنندگان ، تولیدکنندگان اثار صوتی و سازمانهای پخش برنامه که در سال ۱۹۶۱ در رم به تصویب رسیدہ نسته با فکر حقوق مجاور با توسعه فناوری اهمیت زیادی کسب کرده است. کپی غیرمجازی تکثیر مجدد از صداهای اجرا و ضبط شده موسیقی برای صنعت تولید کنندگان اثار صوتی مسأله جدی را مطرح کرده است در کنفرانس دیپلماتیک رم در ۱۹۲۸ قطعنامهای تصویب شد که به موجب آن از دولتها تقاضا گردید تا امکان تصویب تدابیر حمایتی از منافع اجرا کنندگان آثار صوتی را به عمل آورند. این پیش نویس به عنوان پیوست کنوانسیون برن در رابطه با حقوق اجرا کنندگان، تولیدکنندگان آثار صوتی و سازمانهای پخش برنامه تهیه گردید . از طرف دیگر سازمان جهانی کار (ILO) تا ۱۹۲۶ برای حمایت از اجرا کنندگان در  در شهر Sam Aden سوئیس طرحی در زمینه همکاری دفتر اتحادیه برن Bureau of Berne Union تهیه کرده و به کمیسیون و شهر مزبور تقدیم نمود ولی به علت وقوع جنگ جهانی دوم رسیدگی متوقف شد.

دوم – در سال ۱۹۶۰ کمیسیونی مرکب از کارشناسان بوسیله WIPO و UNESCO و ILO دعوت شدند و در لاهه طرح های حمایتی مذکور، اساس مذاکره رم را تشکیل داد و کنفرانس دیپلماتیک با متن بینالمللی کنوانسیون برای حمایت از اجرا کنندگان، تولیدکنندگان آثار صوتی و سازمانهای پخش کننده و کنوانسیون رم ۲۶ اکتبر ۱۹۶۱ با طرح مزبور موافقت نمود که ۴۰ کشور به استثناء ایالات متحده آمریکا کنوانسیون را امضاء ۲۰ کنفرانسی در دوحه (قطر) ۱۸ مه ۱۹۶۴ به مورد اجرا درآمد. در نوامبر ۰۱  (TRIPS) نمودند و تشکیل شد و در نشست ۲۰۰۵ تصمیمات مهمی در امور جاری و موا بهداشت عمومی بین شرکت کنندگان اتخاذ گردید. ضمناً توجه به مسایل بهداشت عمومی و فرهنگی عامه (Folklore) مورد تأکید قرار گرفت.
بر طبق ماده ۱ (آقا حیح.م.م. ه) دارنده اثر باید برای ثبت اثر خود با درخواست نامه چاپی که از طرف وزارت فرهنگ و هنر تهیه شده ارائه نماید و باید حاوی نکات ذیل باشد: – نام و نام خانوادگی پدیدآورنده در صورتی که درخواست نامه از طرف وکیل یا نماینده قانونی باشد مشخصات وکیل هم ذکر گردد.

– تاریخ پدید آمدن اثر با قید روز و ماه و سال و …

– در صورتیکه اثر مشترک باشد ذکر نام و مشخصات پدیدآورندگان …

– در صورتیکه ثبت نام یا عنوان یا علامت ویژه اثر نیز مورد تقاضا باشد در مورد نام و ذکر کلمه یا عبارت مورد تقاضا…

– تعیین نوع اثر و اعلام آنکه اثر، مشمول کدامیک از انواع آثار مذکور در ماده ۲ قانون می باشد.

همچنین درخواست کننده اثر باید اطلاعات و مدارکی را که به اعتبار نوع اثر که در فصل دوم در ماده دوم (آ.ق.ا.ح.ح.م.م.ه) تعیین شده است همراه درخواست نامه تسلیم نماید.
شایان ذکر است که درخواست کننده اثر باید درخواست نامه ثبت را که تنظیم نموده است در مرکز به وزارت فرهنگ و هنر و در شهرستان ها به ادارات فرهنگ و هنر یا نماینده تعیین شده از طرف وزارت فرهنگ و هنر تسلیم و رسید اخذ نماید (ماده ۳ آقاحح، م. م. ه). وزارت فرهنگ نیز ظرف مدت ۱۵ روز اگر درخواست مطابق مقررات تنظیم شده باشد و اثر قبلاً به ثبت نرسیده باشد آن را در دفتر مخصوص ثبت و گواهینامه ثبت اثر را با قید روز و ساعت تسلیم درخواست بنام درخواست کننده صادر و به وی تسلیم و رسید اخذ می نماید (ماده ۴ آ.ق.ا.ح.ح.م.م.ه).

توضیحات:
۱. واژه Intellectual property: به معنای مالکیت فکری می باشد. زیرا شخصی مالک ثمره فکر خود میباشد و در حقیقت فکر خلاق انسان است که پس از خلق اثر مالک آن می شود. در کشورهای عربی نیز ترجمه واژه مزبور، مالکیت فکری به کار رفته است:
المنطمة العالمیة للملگیة الفکریة: سازمان جهانی مالکیت فکری

ادمین سایت